خورشيد

 

چشمه خشكيده را

به نظر بازي نشسته خورشيد

و خورشيد

تيله فرداي تست

اگر بتواني

***

رامشگران امروز

خاموشان ديروزند

به ديروزت

نقبي بزن

به كودكيت گريزي

اگر بتواني

***

جلادان امروز

كودكان ديروزند

به خوش باوري نشسته

از بند كودكي گسسته

از كودكيت اگر بجا مانده چيزي

چيزي بگو

اگر بتواني

***

خاموشان امروز

رامشگران ديروزند

به تا ر اين شب

زخمه اي بزن

اگر بتواني

***

سياره هاي سرد اين منظومه

ستاره هاي فروزان ديشبند

خورشيد را

به نظر زدن بنشين

اگر

بتواني

***

پنجره را

اگر مي شود به دستي بگشا

كه شبان امروز

سپيده دمان ديروزند

دل چركين از غرابت خورشيد

و خورشيد

تيله فرداي تست

اگر بتوانی

 

فروردين ۷۲

 

پا نويس : ۱۳ سال پيش با خانواده به شهر بازی رفته بوديم . مردی فرزند سه ساله اش را کول کرده بود. اين کودک در زيبائی تجسم يک فرشته بود . طوری که بی اختيار دوست داشتی گل بوسه ای بر گونه اش بکاری . تخيلم مرا به ۲۵ سال بعد پرد . آيا در سال ۱۳۹۷ اين کودک زيبا و پاک تبديل به انسانی مفيد برای جامعه شده يا  به يک معتاد يا جانی مبدل شده است و حاصل آن تخيل اين شعر شد . بهمين دليل هميشه  توصييه می کنم که بايد بخشی از صفات کودکی مان را حفظ کنيم چرا که تضمين کننده معصوميت و پاکی روان ما خواهد بود . نمی دانم خاطرتان می آيد گروه کرکسها که چند سال پيش اعدام شدند و يکی از آنها فوق العاده چهره ی زيبائی داشت . ياد داشتی نوشتم « کبوتر بچه ای که کرکس شد » که نيمه کاره ماند و جائی درج نشد...

 

 

ايا مي دانيد در ويندوز نمي توانيد فولدري

 با نام   CON  ايجاد كنيد ؟

 

***********

آبگینه ای به دست  

 

آبگینه ای به دست دارم

برای ریختن آب گونه هایم

مثل اینکه بخواهی

خاطره ای را روانه کنی

کنار خاطرات دیگر

برای نگهداشتن

در صندوقی فیروزه ای

یا کوزه ای بلورین

***

گفتم مثل اینکه ...

گفتم خاطره ....

آه ....

مثل اینکه خودم هم دارم خاطره می شوم

امشب نه

فردا هم نه

پس فردا اما شاید

.....

***

نمی دانم کدام خدای ظالم

مرا

به این گوشه از زمان

پرتاب کرد

که رنج

لذت است

که شادی

در گریستن است

که به عمر نوح

نوحه باید سرداد

***

 

 

وقتی تمام جهان

لبریز از دروغ وخودخواهی و  پلیدی است

وقتی فقط

پژواک دوستتان دارم گفتن تو

تردید است و نه گفتن است و نفرت

شنیدن یک « نعم » از آن سوی آقیانوس های بزرگ

نعمتی ست سترگ

و آنوقت خدای ظالم

مهربان می شود

و آب گونه هایت خشک می شود

تا آبگینه را به کناری بگذاری

برای ملالی دیگر

***

آی کسانی که نمی بینمتان

ولی بار ها با شما به گفتگو نشسته ام

ابرهای کدورت کنار رفته اند

و ملالی نیست

جز دوری دیدارتان

 

ج. شريفيان

سرزميني بود که همه ي مردمش دزد بودند.

شب ها هر کسي شاکليد و چراغ دستي دزدانش را بر مي داشت و مي رفت به دزدي خانه ي همسايه اش. در سپيده ي سحر باز مي گشت، به اين انتظار که خانه ي خودش هم غارت شده باشد.

و چنين بود که رابطه ي همه با هم خوب بود و کسي هم از قاعده نافرماني نمي کرد. اين از آن مي دزديد و آن از ديگري و همين طور تا آخر و آخري هم از اولي. خريد و فروش در آن سرزمين کلاهبرداري بود، هم فروشنده و هم خريدار سر هم کلاه مي گذاشتند. دولت، سازمان جنايتکاراني بود که مردم را غارت مي کرد و مردم هم فکري نداشتند جز کلاه گذاشتن سر دولت. چنين بود که زندگي بي هيچ کم و کاستي جريان داشت و غني و فقيري وجود نداشت.

ناگهان ـ کسي نمي داند چگونه ـ در آن سرزمين آدم درستي پيدا شد. شب ها به جاي برداشتن کيسه و چراغ دستي و بيرون زدن از خانه، در خانه مي ماند تا سيگار بکشد و رمان بخواند.

دزد ها مي آمدند و مي ديدند چراغ روشن است و راهشان را مي گرفتند و مي رفتند.

زماني گذشت. بايد براي او روشن مي شد که مختار است زندگي اش را بکند و چيزي ندزدد، اما اين دليل نمي شود چوب لاي چرخ ديگران بگذارد. به ازاي هر شبي که او در خانه مي ماند، خانواده اي در صبح فردا ناني بر سفره نداشت.

مرد خوب در برابر اين دليل، پاسخي نداشت. شب ها از خانه بيرون مي زد و سحر به خانه بر مي گشت، اما به دزدي نمي رفت. آدم درستي بود و کاريش نمي شد کرد. مي رفت و روي پُل مي ايستاد و بر گذر آب در زير آن مي نگريست. باز مي گشت و مي ديد که خانه اش غارت شده است.

يک هفته نگذشت که مرد خوب در خانه ي خالي اش نشسته بود، بي غذا و پشيزي پول. اما اين را بگوئيم که گناه از خودش بود. رفتار او قواعد جامعه را به هم ريخته بود. مي گذاشت که از او بدزدند و خود چيزي نمي دزديد. در اين صورت هميشه کسي بود که سپيده ي سحر به خانه مي آمد و خانه اش را دست نخورده مي يافت.

خانه اي که مرد خوب بايد غارتش مي کرد. چنين شد که آناني که غارت نشده بودند، پس از زماني ثروت اندوختند و ديگر حال و حوصله ي به دزدي رفتن را نداشتند و از سوي ديگر آناني که براي دزدي به خانه ي مرد خوب مي آمدند، چيزي نمي يافتند و فقير تر مي شدند. در اين زمان ثروتمند ها نيز عادت کردند که شبانه به روي پل بروند و گذر آب را در زير آن تماشا کنند. و اين کار جامعه را بي بند و بست تر کرد، زيرا خيلي ها غني و خيلي ها فقير شدند.

حالا براي غني ها روشن شده بود که اگر شب ها به روي پل بروند، فقير خواهند شد. فکري به سرشان زد: بگذار به فقير ها پول بدهيم تا براي ما به دزدي بروند. قرار داد ها تنظيم شد، دستمزد و درصد تعيين شد. و البته دزد ـ که هميشه دزد خواهد ماند ـ مي کوشد تا کلاهبرداري کند. اما مثل پيش غني ها غني تر و فقير ها فقير تر شدند.

بعضي از غني ها آنقدر غني شدند که ديگر نياز نداشتند دزدي کنند يا بگذارند کسي برايشان بدزدد تا ثروتمند باقي بمانند. اما همين که دست از دزدي بر مي داشتند، فقير مي شدند، زيرا فقيران از آنان مي دزديدند. بعد شروع کردند به پول دادن به فقير تر ها تا از ثروتشان در برابر فقير ها نگهباني کنند. پليس به وجود آمد و زندان را ساختند.

و چنين بود که چند سالي پس از ظهور مرد خوب، ديگر حرفي از دزديدن و دزديده شدن در ميان نبود، بلکه تنها از فقير و غني سخن گفته مي شد. در حاليکه همه شان هنوز دزد بودند.

مرد خوب، نمونه ي منحصر به فرد بود و خيلي زود از گرسنگي در گذشت.


ايتالو کالوينو